Dagboek

Vandaag naar de psycholoog geweest. Het is een hele lieve dame. Ze had een rustige uitstraling.
Ik heb mijn hartje kunnen luchten, deed is deugd.
Volgende week woensdag in de namiddag moet ik terug gaan, en ik heb de opdracht gekregen om een dagboek bij te houden.
Ik zit met een depressie :-( maar we gaan er aan werken dat ik er zo vlug mogelijk erdoor kom.
Volgende week gaan we wat werken aan mijn zelfvertrouwen.
Bramie, het deed deugd om deze namiddag zo met je te chatten.

*dreaming*

Vandaag saai dagje op school, 180 minuten les van Roelandt, alle as ge da les kunt noemen.
Net gehoord dat ze een opdracht da ik ging moeten maken vervangen heeft door een andere, en ja hoor ik kan opnieuw beginnen. Tuurlijk, dat kan er nog eens bij ook. Waarom niet e?
Maar kom, die mondelinge oefeningskes ware grappig dus toch nog is goed kunnen lachen :-)

Vandaag echt wel wat zitten dromen en denken aan vanalles. Jaja, binnenkort naar Spanje voor paar daagjes, zal deugd doen. En daar mijn verjaardag vieren, int zonneke :-D

Aja, voor al mijn vriendekes die me superneig aan het hart liggen, happy valentine.

Brammeke, kmis je ze, amuseer je maar goed in het hopelijk zonnige Barcelona.

Vluchten kan niet meer

Vluchten kan niet meer

Een moeilijk moment
dat me plots overvalt,
onaangekondigd,
onverwacht,
zonder reden...

Ik lach,
terwijl ik vanbinnen huil
bij het voelen
van mijn innerlijke broosheid,
onaangekondigd,
onverwacht,
zonder reden...

Mijn hoofd zit vol,
wat kan ik anders doen dan vluchten,
blindelings mezelf voorbij rennen,
voorkomen dat ik verdrink
in mezelf,
onaangekondigd,
onverwacht,
zonder reden...

Maar toch ga ik niet vluchten,
ik ga vechten,
vechten om erdoor te geraken.

Hoofdje is een warboel

Mijn hoofdje zit vol, er kan niets meer bij. De afgelopen week was gewoon veel te zwaar.
Er is gewoon zoveel gebeurd dat ik het allemaal niet kan vatten. Wat is er toch met mij aan de hand?
Zo zorgeloze dagen gehad met carnaval, gewoon zoveel fun gemaakt. Geen moment me verveeld.
Maar vanaf vorige donderdag kwam de realiteit, al die miserie. Me vrijdagavond supergoe geamuseerd, zaterdag superfijne training gehad en zondag fijne dag gehad op eetfestijn.
Maar maandag was mindere dag, afscheid genomen van Bram, en dan 's avonds mijn resultaten. Die vielen serieus tegen. Had ik zo niet verwacht. Op niets van begrip kon ik thuis rekenen. Ik voelde gewoon dat ik er alleen voorstond. Ik ben op, ik ben gewoon doodmoe.
Vrijdag naar psycholoog, ik heb echt schrik, ik weet niet aan wat ik me moet verwachten. Maar ik hoop 1 ding en dat is dat mijn hoofdje snel wat leger zal worden.
Ik kan gewoon 's nachts de slaap niet meer vatten, ik wil zo niemand tot last zijn en waarschijnlijk doe ik dat.
Iedereen bedankt dat er voor me is, echt waar.
Kben jullie dankbaar